JESIEŃ 2016 ROKU
Rany.
Pan Ko bardzo mocno się temu sprzeciwiał.
Wiedziałem, że będą z tego problemy.
Pan Ko powinien był być nieustępliwy.
Jest tylko menadżerem. Co może zrobić?
Hamyoung Construction podejrzane o defraudację dziesięciu miliardów wonów
To może być koniec całej firmy.
Co zrobimy?
Panie Ko, jak długo pan tu pracuje?
Niecałe 20 lat.
Czyli tak długo jak sam prezes.
Na pewno tym bardziej dotyka pana ta cała sytuacja.
Tak. Firma i ja to jedno i to samo.
Odkąd w niej jestem, nigdy nie przedkładałem
osobistych interesów nad dobro spółki.
Jest pan piąty rok w dziale finansowym?
Trzeci. Wcześniej byłem w prawnym.
W 2014 skierował mnie tu dyrektor generalny.
Od tamtego czasu jestem tu bez przerwy.
Tym bardziej, mimo krótkiego stażu wykonuje pan znakomitą pracę.
Schlebia mi pan.
Jest pan też odpowiedzialny.
Tak więc, w kwestii naszego problemu...
Co myśli pan o wzięciu za niego odpowiedzialności?
Słucham?
Pan też zarządzał tym projektem.
Był pan w dziale prawnym, więc doskonale zna pan przepisy.
To jak? Weźmie pan to na klatę?
Ja? Jestem tylko menadżerem.
Jak miałbym...
Dyrektorze Ji, mam pełne zaufanie do pana Ko.
Proszę się nie martwić. Prawo ma w jednym palcu.
Zna ten projekt na wylot.
Poradzi sobie bez problemu.
Racja.
Nie będziemy siedzieć bezczynnie.
Będą pana bronić wszyscy nasi adwokaci.
Doktorze Ko.
Proszę walczyć z podniesioną przyłbicą.
Cóż...
Dobry wieczór.
Jutro rozprawa?
- Tak. - Jak idzie?
Dzięki pomocy firmy czuję się gotowy.
- Dziękuję. - Panie Ko.
Mówię to na wszelki wypadek.
Nawet jeśli jutro się nie uda, proszę się nie zamartwiać.
Widziałem się z dyrektorem Ji.
Rozumiem.
Nawet jeśli przegra pan proces,
firma będzie wypłacać panu pensję.
Dziękuję.
Dopóki nie zechce pan odejść, będzie miał pan zagwarantowane stanowisko.
Niech się pan nie martwi i robi swoje.
Bardzo panu dziękuję.
Proszę nie dziękować.
To naturalne, że firma pana wspiera.
Zarówno ja, jak i szef
myślimy o pracownikach jak o rodzinie.
Nie są to dla mnie wyłącznie koledzy.
Więc niech się pan zbytnio nie martwi i robi swoje.
- Dobrze? - Dziękuję.
Dziękuję.
Tak. Przekazałem wiadomość.
To dobry układ. Z taką historią
nie ma co liczyć na pakiet emerytalny gdzie indziej.
Tak. Niech się pan nie martwi. Gdy usłyszy werdykt,
nie odwoła się od decyzji, dopilnuję tego.
Tak, proszę pana.
Proszę się kłaść. Dobranoc.
HAMYOUNG CONSTRUCTION ZAWYŻAŁO KOSZTY BUDOWY JESZCZE W 2012 ROKU!
Czy to nie firma doktora Ko?
Rany. Znowu będą mieli problemy.
Co się dzieje? Tylko nie to.
Je-hyeok, wezwij porucznika Paenga.
Boże. Co my zrobimy?
- Poruczniku Paeng! - Czekaj!
Poruczniku Paeng!
Hej! Poruczniku Paeng!
Nie jestem twoim kolegą,
- gnojku. - Tam.
Nic ci nie jest?
Który to już dziś atak u doktora Ko?
Skaranie boskie.
Życzę dobrego dnia. Zawsze ciężko pan pracuje.
Chodźmy, poruczniku Paeng.
Kpisz sobie ze mnie? To ma być żart?
Przepraszam, ale w tej chwili naprawdę nie boli.
Skłamałbym, mówiąc inaczej.
Ogółem da się znieść, a w tej chwili nie boli.
Nie potrzebuję lekarza.
Dotąd widywałem tylko symulantów.
Zobaczyć szczerego pacjenta to coś nowego.
Skarżysz się jednak na chroniczne bóle.
Trzeba cię przebadać, by znaleźć ich przyczynę.
Zobaczmy.
Złożyłem wniosek o przepustkę, więc gdy dostaniesz zgodę, udaj się po diagnozę.
Nie ma mowy.
Sam bym tu zamieszkał, wiedząc, jak często mogę wychodzić.
Poza tym tymczasowo nie wydaje się przepustek.
Co? Czemu?
Nie wie pan, co się dzieje w więzieniu?
Za tydzień jest wizytacja, co doprowadza kapitana Na do szału.
Mamy nie wydawać ani wona.
Transport i leczenie tak dużo nie kosztują. Kapitan Na...
Właśnie. Przecież to nawet nie jego pieniądze.
Po coś ten budżet jest. Na co on zbiera?
Boże... Specyficzny człowiek.
Słyszałem, że chce zostać inspektorem w zespole prawnym.
Rozumiem już, dlaczego tak się wysila.
Zanim dostał tę pracę, przez 10 lat nie udało mu się zdać na aplikację.
Nie jest to stanowisko jego marzeń.
Mniejsza. Zarządzaj porządnie swoim skrzydłem.
Jeśli coś stanie się podczas inspekcji, jesteśmy martwi.
Doktor Ko musi iść do lekarza. On się nie zgodzi, nie?
A jeśli okaże się, że symuluje?
Niczego nie próbuj.
Nie próbuj. Nie wychylaj się.
Powinienem rzucić to w diabły i zostać agentem nieruchomości.
Tak jak porucznik Lee ze stolarni.
Nie zwolnili go?
Został zwolniony za przyjmowanie pieniędzy od fabryki mebli.
Zwolniony, już to widzę.
Zdał test i odszedł na własne życzenie, zanim zdążyli go zwolnić.
Otrzymał też odprawę.
Za sprawę ukarali opiekuna stolarni,
którego przenieśli do Cheongsong.
Nie masz kumpli?
Naprawdę nic nie wiedziałeś?
- Ty... - Dobrze.
Sim, Paeng.
- Tak? - Tak?
Gdyby nie kłopoty w waszym skrzydle i stolarni,
ci ludzie nie musieliby tak cierpieć.
Jeśli więźniowie nie sprawią kłopotu, inspekcja będzie bezbolesna.
Więc proszę, przyłóżcie się.
Gdy przyjdą, przejrzą pewnie jakieś papiery,
sprawdzą hydranty i sobie pójdą.
Skąd taki stres?
Poza tym to nie nasi zaczęli.
Zostali sprowokowani.
Jeśli nie będą niepokojeni, na pewno nie sprawią kłopotu.
Poruczniku Paeng.
Przyjdź szybko. Kapitan Yoo zaraz coś odstawi.
Nie ma żadnych patrolowych,
jestem tu sam.
Zaraz stanie się coś złego.
Inni szkoleni go podpuszczają. Nazywają mordercą.
Kazałem im przestać,
ale mają gdzieś, co mówię.
To nie kapitan Yoo jest winny.
To banda sukinsynów.
Błagam, przyjdź mi pomóc...
Proszę.
Masz za dużo czasu?
Nie. Ale nie pozostawiłeś mi wyboru.
Chcę zobaczyć, czy dobrze sobie z tym poradzisz.
Idę z tobą, bo ci nie ufam.
Nie zrozumiał pan?
Odmawiam szkolenia z pieprzonym mordercą.
Rozumie pan?
Skup się na zajęciach.
Dalej sprawiaj kłopoty, a dostaniesz karę.
Niech pan posłucha.
Chciałbym się skupić...
ale przez tego mordercę nie mogę.
Co za pech.
Spójrzcie na niego. Zaraz się zacznie.
No co?
Uderz mnie, cwelu.
Uderz.
Ty.
Myślisz, że nadal jesteś w wojsku?
- Ten pojeb... - Boże, przestańcie! Nie bijcie się!
Przestać, skurwysyny!
Postradaliście zmysły?
Ty...
Nie wierzę.
Czy prawa człowieka tu nie obowiązują?
To ścierwo, morderca.
Takich trzeba izolować,
żeby porządnym więźniom jak ja nic się nie stało.
Zamknij się.
Powiedz jeszcze słowo, a wyślę cię do izolatki.
Jeżeli jeszcze go tam nie posłałeś,
to co musiałby zrobić, by sobie na to zasłużyć?
Obaj tracicie na dwa tygodnie możliwość korzystania z poczty i telefonu
oraz widzeń. Zyskujecie za to dwa punkty karne.
A teraz wracajcie do cel.
Przez głupią sprzeczkę nie mogę się z nikim widywać przez dwa tygodnie?
To naruszenie praw człowieka.
To co? Mam ci zmienić współlokatorów?
Tego chcesz?
KARA: ZMIANA WSPÓŁWIĘŹNIÓW
Nie, proszę pana.
Przepraszam pana.
Proszę tego nie robić.
Wreszcie się zaaklimatyzowałem. Nie chcę się przenosić.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Zmieniajcie współwięźniów.
Oszalałeś? Powinieneś się cieszyć, że tam trafiłeś.
Mam gdzieś, z kim jestem w celi.
Róbcie roszady. Co tam chcecie.
Nie obchodzi mnie to.
Doktorze Ko, to może być wyrostek.
Nie może dojść do pęknięcia.
Gdyby jednak tak się stało, potrzebna będzie operacja.
Chłopak przez nich wykituje.
To nie wyrostek, on jest po prawej stronie.
Ból wywołany zapaleniem zaczyna się w okolicy pępka.
Potem koncentruje się po prawej stronie
i jest ostry, kłujący.
Doktora Ko od początku boli lewa strona,
więc to musi być coś innego.
Parę badań pozwoliłoby postawić diagnozę,
ale te sukin...
Ci dranie nie pozwalają mu opuścić więzienia.
Świrze. Wydaje mi się, czy ostatnio sobie nie radzisz?
Idź do sklepu i kup sobie trochę tabletek na przeziębienie.
Rzucili nowe.
Masz dużo szmalu. Wykorzystaj go.
Nie będę już brał leków. Walczę z tym.
Dobry chłopak.
Czy Han-yang nie powinien być leczony w fachowej placówce?
Ponoć w więzieniu w Gongju mają klinikę.
Dlaczego go tam nie wyślą?
Trzymając tu ćpunów takich jak Han-yang,
zapewniają sobie fundusze rządowe.
Ach tak.
Na pewno sporo.
Dlatego by zatrzymać pieniądze, wolą nie przenosić większości
ze zwykłych cel, póki delikwent nie jest totalnym wariatem.
Dlatego by zatrzymać pieniądze, wolą nie przenosić większości
ze zwykłych cel, póki delikwent nie jest totalnym wariatem.
Kurwa!
Cholernie boli!
Puść! Cholera!
To jakiś czubek.
- Po prostu jest szczery. - No, na pewno.
Dziękuję.
Nic ci nie jest?
Mówi, że wszystko gra i nic go nie boli.
Mówi, że nie jest chory? Czemu?
Dostaniesz przepustkę, jak powiesz, że boli.
Inni kłamią i nic się nie dzieje.
Dlaczego jesteś taki głupi?
Więc dotąd więźniowie wychodzili stąd ot tak?
Nie wiem, jak inni, ale doktor Ko nigdy by tego nie zrobił.
Właśnie. Może ten dzieciak byłby do tego zdolny,
ale doktor Ko nie symuluje.
Kapitanie Na.
Nie pozwoliłby pan doktorowi Ko pójść do zewnętrznego szpitala?
W tym tygodniu ból łapie go coraz częściej.
Jeszcze dziś znów może zwijać się z bólu.
Prosimy...
Wszyscy współlokatorzy za niego ręczą.
Prosimy, żeby pozwolił pan mu pójść do szpitala.
Dobrze. Tak zróbmy.
Potrzebny mi argument, by go puścić.
Niech wszyscy z tej celi
przedłożą pismo, w którym proszą o skierowanie doktora Ko do szpitala.
Taką petycję.
Jeśli każdy z was własnoręcznie napisze list,
w którym całym sercem opowie się za doktorem Ko,
wyrażę zgodę.
Macie czas do jutra do 21.
Cholera. I co zrobicie?
Nawet o tym nie marz.
Poruczniku Paeng.
Czy przyszedł do mnie dzisiaj jakiś list?
Spodziewam się odpowiedzi od pana Do.
Nie wiem! Zapytaj Kuriera.
Jezu.
Znowu przyniosłeś tylko dwa kubki, bracie?
A co z moim?
Nie jestem twoim bratem.
Ale jest pan bardzo blisko Je-hyeoka, więc jest pan jak mój brat.
I proszę mi mówić po imieniu.
Jestem Yeong-cheol Kim.
Mówiłem to panu już z dziesięć razy.
Zaczynam mieć wrażenie, że pan mnie ignoruje.
- Mam rację? - Tak.
Szef sekcji Park jest na zewnątrz. Lepiej już idź. Koniec czasu.
Dobrze, rozumiem.
Spadam, bracie.
Rzuciłeś już ponad 100 razy, więc możesz powoli kończyć.
Nie przemęczaj się.
Dobra. Do zobaczenia. I dzięki.
Nie, to ja dziękuję.
Dzięki tobie mogę tu pracować. Fantastyczna fucha.
- Dziękuję. - Hej.
Z każdym jesteś za pan brat?
Ja tak nie mam.
Płynę z prądem.
Ty robisz to, co musisz.
Myślisz, że faktycznie powinienem rzucać prawą?
- Nie zmęczyła się zbytnio. - Tak?
To porzucaj jeszcze trochę.
- Mamy to. - Prawda?
Nie używałem jej bardzo długi czas.
Ale mimo to jest naprawdę sprawna.
Zejdź. Przesuniemy podest do tyłu.
Nie ma nawet dziesięciu metrów.
Zapomniałeś, z jakiej odległości się rzuca?
Nic dziwnego, że po tylu latach
tak dobrze ci szło.
Zejdź, powinno być przynajmniej osiem metrów.
Ciągniemy.
Nieźle.
W takim razie...
Rzucaj.
No dobra, ja kiedyś grałem.
Potrenujemy z innymi?
Czy to możliwe?
Wreszcie, w wieku 46 lat, odkryłem swoje powołanie.
Tyle zmarnowanych lat.
Rzucaj.
Widzieliście?
Odbiłem rzut kuszonego przez MLB Je-hyeoka.
Za pierwszym razem!
Ja też mogę?
Baseball zawsze był taki prosty?
Powinienem był wybrać ten zawód.
Problemem jest prędkość.
To nawet nie jest 100 km/h.
Co z tym robimy?
Jest w porządku. Będę ćwiczył.
Nie ma innego sposobu niż ćwiczyć.
Naprawdę. Jak przyłożę się do prędkości, z czasem będzie tylko lepiej.
Nie martw się tak.
Nie wiedziałem, że jest jakiś konkurs pisarski.
O której jutro dostaniemy listy?
Z rana.
Od razu ci przyniosę.
To pewnie ważna korespondencja. Od córki?
Nie, wysłałem swojemu szefowi zapytanie.
Jeszcze nie odpisał.
Mówisz o tym dupkowatym szefie, który wszystko zwalił na ciebie?
Nadal masz kontakt z firmą?
Na twoim miejscu zatrudniłbym cyngla.
- Będę czekał. - Dobra.
Kapitanie Yoo.
Nie mógłbyś też napisać listu?
Nie szkodzi. Przepraszam. Nie musisz pisać.
Wszystko jest dobrze. Przepraszam.
Jung-woo Yoo. Nawet ja piszę.
Wymęczysz sobie rączki, jak napiszesz?
Ale z ciebie gnojek.
Kim ty jesteś, żeby mnie obrażać?
Co zrobiłem, żeby zasłużyć sobie na takie traktowanie?
- Uważaj, co mówisz. - Coś ty powiedział?
- Chodź tu, gnoju. - Cicho.
Strażnicy są blisko.
Jesteście na koloniach czy coś?
Może jeszcze zaczniecie pisać liściki?
Przepraszam. Nie pisz, nie musisz.
Wszystko gra.
Wybacz.
Nie wiem, jak blisko ze sobą jesteście...
ale ja trzymam się na uboczu.
Rozumiecie?
Doktor Ko od dłuższego czasu cierpi z powodu chronicznego bólu.
Proszę wyrazić zgodę na wizytę u lekarza.
Dobra. Na razie.
- Gdzie jest jeyuk bokkeum? - Tutaj.
Proszę.
- Dziękuję. - Jest gotowe, można jeść od razu.
Wiem. Dziękuję.
Smacznego.
- Gdzie? - SKO?
Tak się to chyba nazywa? Tam będzie randka.
Gdy ostatnio widziałem się z Je-hee Kim, z zewnątrz wyglądało ładnie.
Powiedziała, że mają tam specjalną lożę. Zarezerwowałem ją.
- Tobie się tam nie podoba? - To krępujące.
- Dlaczego? - Będzie tam Je-hee.
No i?
Mówiłeś Je-hee, że idę na randkę w ciemno?
Nie.
Chociaż tak.
Ustalałem to przez telefon.
Prosiłem, żeby znalazła romantyczne miejsce
na twoją randkę.
- Co to za reakcja? - Niby jaka?
Podoba ci się Je-hee?
To było dziwne, że chciałeś, bym odwiózł ją do domu.
Oszalałeś? Chodzi o to, że jest siostrą Je-hyeoka.
To kontroluj swoje reakcje.
Ja bardzo ją lubię.
Więc mów za siebie.
Prasa nic nie wie o tym, że Je-hyeok trenuje?
Nie. To nadal tajemnica.
Jak idzie Je-hyeokowi w stolarni?
Jeśli zostanie szefem, nie będzie mógł trenować.
Może ty mógłbyś przejąć stolarnię?
Idź tam.
Masz smykałkę.
I zdolności manualne.
Czekaj. Gdzie to ja zostawiłem nóż?
Bądź w knajpie w sobotę o 20. Nie spóźnij się!
Cześć, szefie.
Czemu sprzątałeś?
Twoja ręka jeszcze nie wydobrzała.
Choć tyle mogę zrobić.
Przeze mnie reszta musi więcej pracować.
Gdybym stał bezczynnie, czułbym się jeszcze gorzej.
Jeszcze to.
Sprzedawali w szklarni.
Niedrogie, więc nie czuj się zobowiązany.
Nie mam wiele...
Nie.
Dziękuję.
Pozwoliłeś mi odpocząć ze względu na rękę.
Wiem, że poprosiłeś Sima, by zmienił mi przydział na sprzątanie.
Nikt dotąd nie był dla mnie tak dobry.
Dziękuję.
Pora na lunch.
- Chodźcie jeść. - Dobrze.
Rety, naprawdę?
Gratulacje.
Więc stąd tak dobry humor.
Warunkowe. Brawo.
Kiedy wychodzisz?
Kiedy dopną formalności, pewnie za jakiś miesiąc.
Moja młodsza siostra przełożyła wesele, żebym mógł na nim być.
Wtedy też mam egzamin.
Na wolności będzie urwanie głowy. Nie będę mógł was odwiedzać.
Miejcie to na uwadze.
Nie musisz przyjeżdżać. Czemu miałbyś chcieć?
Jak w ogóle wygląda proces ubiegania się o warunkowe?
Mnie chyba jeszcze nie przysługuje.
Pewnie, że nie. Nie minął nawet rok.
Musisz odbyć minimum 80 procent kary i mieć nienaganną opinię.
Hej.
Je-hyeok Kim. Naczelnik chce cię widzieć.
Do zobaczenia. Pewnie chce prosić o więcej autografów.
Dopuścił się tego samego trzy razy.
Prawdopodobnie zrobi to znowu.
Nie bierzemy go pod uwagę.
No dobrze.
Tego nikt nie odwiedza ani do niego nie dzwoni.
Wątpię, żeby znalazł miejsce zamieszkania.
Wykreślę go.
Dobrze.
On nawet nie ma dość punktów. Po co go rozważamy?
WNIOSEK O ZWOLNIENIE WARUNKOWE MIN-SUNG KIM
Min-sung Kim to najbardziej uczynny pracownik stolarni.
Ostatnio zranił się piłą w rękę,
więc nie mógł pracować.
Brakuje mu tylko punktu.
Zwykle ktoś taki jest brany pod uwagę.
To tylko jeden punkt...
Nie szkodzi. Jeden punkt czy sto, nie będziemy go rozważać,
jeśli nie spełnia wymogów.
Z informacji na dole tej strony, a także na następnej
wynika, że choć nie wyrobił normy,
zasłużył sobie z innych względów.
Chwalili go strażnicy i współwięźniowie.
- Gdybyś przeczytał... - Nie mam czasu.
Gdybym go miał, przejrzałbym nasz budżet.
Szkoda mi go.
Idzie.
Porucznik Paeng.
Doktorze Ko.
Będziemy robić ostatni obchód. Zbiórka. Przyjdź szybko.
Nic nie musisz przygotowywać, tylko bądź.
Czekajcie. Zaraz wrócę.
Woda na kawę!
Chul-doo, skoro mamy wrzątek, może strzelimy sobie po kawce?
Zrobiłbyś nam?
Mam zrobić?
Dostaniemy listy po południu?
Na dziś to koniec korespondencji.
Saszetka kawy rozpuszczalnej dla Min-chula.
Saszetka kawy rozpuszczalnej dla doktora Ko.
Dla Kima...
saszetka kawy.
Dla Świra...
Chciałbym waniliowe latte.
Marzy mi się coś słodkiego.
Tak? Poczekaj.
Dobrze, daj mi to samo, co reszcie.
Dziwak z ciebie.
Saszetka kawy rozpuszczalnej.
Kapitanie Yoo,
co dla ciebie?
Ja podziękuję.
Dostajemy tyle wody, że starczy dla każdego.
Co ci zrobić?
O rany.
Doktorze Ko, znowu źle się czujesz? Co jest?
Jung-woo Yoo.
Pospiesz się i pisz.
Mówię ci. Pisz.
Tylko tak dostanie zgodę na lekarza.
Tak trudno ci naskrobać parę linijek?
Nie możesz zrobić tego dla niego?
Nie ty jeden tu cierpisz.
Nie ty jeden chcesz umrzeć.
Pierdolony frajer.
- Uważaj. - Spokojnie.
- Ty... - Przestań.
Nie powstrzymuj go!
- No dalej. Uderz mnie. - Stop.
Pobić człowieka to dla ciebie jak splunąć, co?
- No dalej! - Kazałem ci przestać.
Walnij mnie!
- Przestań! - Super colour power!
Uspokój się, idioto!
- Dlaczego? - Napijmy się kawy.
Napij się kawy. Czy herbaty?
- Usiądź. - Patrzcie go.
Taki niby przystojny.
- Po prostu zajebisty. - Siadaj.
Myślę nad rozwiązaniem.
Nie poddawaj się i wytrzymaj.
Następny.
Ty.
Nie mam czasu, szybko.
Już. Przepraszam.
Ale fajnie.
Prawda.
Popłakałem się pod tym prysznicem.
A to dlaczego?
Sprawdziłem. Ma certyfikaty
za przetwarzanie danych i administrację sieci.
To i to jest warte punkt,
więc nadrobi to, czym stracił.
Ma też dobrą opinię.
Jeśli dokładnie przejrzą dokumenty,
dostanie to warunkowe.
Problem w tym,
że nie ma czasu...
by przejrzeć je dokładnie.
Faktycznie. Certyfikaty są punktowane.
Też o tym zapomniałem.
Jak się o tym dowiedziałeś? Nieźle.
Pójdę pierwszy.
- Szybciuteńko. - Jasne.
PYSZNE SUSZONE KALMARY
Chyba urodziłeś się, żeby tu trafić.
Dobrze się bawisz.
Albo zwyczajnie nie masz mózgu.
Nie bawię się.
Dla mnie też...
każdy dzień to wyzwanie.
Bo nie da się tak żyć.
To niemożliwe.
Nie chodzi o to, że mi się tu podoba.
Po prostu postanowiłem przetrwać.
Inaczej bym nie wytrzymał.
Kapitanie Yoo.
Wiem, skąd się to u ciebie bierze.
Ale musisz kontrolować swój gniew.
Tak nie przetrwasz.
Nie przeżyjesz.
Skoro już rozmawiamy, przestań być dupkiem
i napisz ten list.
Już to zrobiłem.
Napisałem go i przekazałem porucznikowi Paengowi.
Czemu nie powiedziałeś wcześniej?
SKRZYDŁO 2 MONITORING
5953 Jung-woo Yoo
W porządku, prawda?
Obrażali mnie, więc nie chciałem go napisać...
ale życie jest najważniejsze.
Pójdę sobie.
Hej.
Chcesz kawy?
Coś z nią nie tak? Coś wpadło do środka?
Nie piję słodzonej.
Mógłbym poprosić americano?
Chyba sobie kpisz. Pij to, co ci daję.
Cholera. Co za...
Dobra.
Słuchaj.
Nie ufam tu nikomu. To miejsce jest pełne oszustów.
Nikt tu się nigdy nie przyznaje do winy.
Robią z siebie ofiary.
Tobie też nie ufam, ale cię wysłucham.
Co, u licha, wydarzyło się w twojej jednostce?
LATO 2016 ROKU
Odpowiadaj! Już, kundlu!
Ale mnie to wkurwia.
Wstawaj, cwelu.
Zliż to.
- Szeregowy Jun-yeong Park. - Zlizuj to, psie.
Nie powinienem cię tu bić.
Co wy najlepszego odpierdalacie?
Co? Nie możemy zamknąć go w wartowni?
Nie, każą nam go puścić na szkolenie dyscyplinarne.
Słuchaj.
Możliwe, że tego nie wiesz.
Ojciec sierżanta Oha to senator Tae-gu Oh.
On i dowódca naszej dywizji chodzili do tego samego liceum.
- Więc? - Słucham?
Jakie to ma, kurwa, znaczenie?
Sierżanta Oha nie można było tknąć...
wszcząć żadnego postępowania.
W praktyce stał ponad mną.
Miał największą władzę.
Niech tak stoi.
- Przestraszyłeś mnie. - Hej, zmiana.
Szeregowy Jun-yeong Park.
Boże.
Ile jeszcze wytrzyma?
Przez długi czas znęcał się nad sierżantem Parkiem.
Szeregowy Park!
Każdy o tym wiedział.
Szeregowy Park.
Włącznie ze starszymi rangą.
Nic takiego nie zaszło.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Jun-yeong, na pewno wiesz, co się stało.
- Bądź ze mną szczery. - Naprawdę nie wiem.
Ja nic nie wiem.
A jednak ani jedna osoba nie wyznała prawdy
o znęcaniu się nad szeregowym Parkiem.
Cztery.
Pięć.
Sześć.
Co on robi?
Jestem wspaniałomyślny.
Pyszne, prawda?
- Tak jest. - Ty głąbie.
Nie mówi się z pełnymi ustami.
Jak śmiesz wypluwać?
- Przepraszam pana. - Od nowa.
CIASTKA CZEKOLADOWE
Co?
Chcecie do niego dołączyć?
Raz, dwa, trzy. Dwanaście.
Raz, dwa, trzy. Trzynaście.
Raz, dwa, trzy. Czternaście.
Raz, dwa, trzy...
- Hej. - Trzydzieści pompek. Jedziesz.
Tak jest!
Raz, dwa, trzy...
- Słyszysz? - ...cztery...
- Już! - ...pięć,
sześć, siedem,
osiem, dziewięć...
Patrzcie no. Za kilka dni kończycie służbę.
Ty też, matole. Weź się w garść!
Szeregowy Jun-yeong Park.
Ty.
Na co się gapisz? Psie.
Pojebało cię?
Sierżant Park zmarł o świcie. Ty ponoć biłeś go w ciągu dnia.
Śmierć nie zawsze następuje bezpośrednio po napaści.
Ten skurwiel, Oh, musiał pobić sierżanta Parka w nocy.
Ktoś na pewno miał wtedy wartę. Pytałeś się?
Po tym zajściu
żandarmeria wszczęła śledztwo...
ale każdy milczał.
ZIMA 2016 ROKU
Nie życzy sobie odwiedzin. Proszę iść.
Dobrze.
Po tym incydencie
każdego z oddziału gdzieś przeniesiono.
Mój brat rzucił pracę
i próbował skontaktować się z członkami mojego zespołu,
ale każdy go zbywał.
Mógłby pan zapytać go jeszcze raz? Proszę.
Nie licząc Jun-yeonga, było ich 11.
Nikt nie zdecydował się porozmawiać z moim bratem.
Gnojki...
Pojawili się w sądzie jako świadkowie z ramienia prokuratury,
ale nic nie wyznali.
Prosiłem, by świadczyli także w moim imieniu,
ale odmówili.
Nikt się nie zjawił.
Kamica moczowa.
Słucham?
Kamień nerkowy. Ból większy niż przy porodzie.
Jak znosił pan ten ból?
Proszę go wyleczyć.
Nie operujemy przy kamieniach mniejszych niż 1 cm.
Nie da się?
Będzie musiał wydalić go z moczem.
Mimo tak ekstremalnego bólu musi czekać, aż go wysika?
Tak. Proszę pić dużo wody.
Trzeba poczekać, aż pozbędzie się go pan naturalnie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Doktorze Ko, wytrzymasz? - Tak.
Boże.
Poruczniku Paeng, mogę prosić o przysługę?
O co chodzi?
Gdyby przyszedł do mnie jutro rano list...
Przepraszam, że zawracam głowę... Mógłby pan mi go przynieść?
- Bardzo proszę. - Przestań pleść bzdury.
- Kto niby zostałby z tobą? - Przepraszam.
To ważny list.
Pięknie proszę.
Czego on dotyczy?
- Zawracanie głowy. - Błagam.
Wiele się pozmieniało.
Kiedyś czytali całą naszą korespondencję,
ale już nie mogą, bo to ograniczenie naszych praw.
Może pan pisać wszystko.
Żona mówiła mi, że przekazano trzykrotność mojego wynagrodzenia.
Chciałbym zapytać, jakie zmiany nastąpiły.
Wiem, że jest pan zajęty, ale proszę o odpowiedź.
Je-hyeok, chodź już.
Jestem głodny.
I śpiący.
Pszczoła! Uważaj!
Co za idiota. Boisz się pszczół?
Żartowałem, gamoniu.
Chodźmy albo będę musiał tu nocować.
Co się stało?
GABINET LEKARSKI
Poruczniku Han, co tu robisz o tej porze?
Jeden z moich źle się poczuł.
W środku jest doktor Jang, tak?
Nie, wezwałem innego lekarza.
Jest w środku. O co chodzi?
Je-hyeok Kim, jesteś chory?
Dobra, pogadamy potem.
Wyjąłem żądło. Powinno już być dobrze.
Gdyby jutro pojawiło się opuchnięcie,
- niech pan przyjdzie. - Dobrze. Niech pan odpocznie.
Nie mogę.
Przez tę jedną osobę.
Nie mogę.
Przez tę jedną osobę.
Chyba chciał się zabić i przedawkował.
Zaprzecza,
ale po co brałby dziesięć tabletek naraz?
Przez niego będziemy musieli z porucznikiem Hanem
czuwać całą noc.
Naprawdę przepraszam.
Nie przepraszaj. Nie szkodzi.
- Przepraszam. - Już w porządku.
Przyniosę panu maść.
Joon-ho.
Co?
Chcę tu dziś spać.
Co?
Chcę spać w łóżku.
Poruczniku Lee.
Dziękujemy, że jest pan tak wspaniałomyślny.
Kroplówki wystarczy przynajmniej na trzy godziny,
więc może pan się zdrzemnąć. Dziękujemy.
Dobranoc.
Przepraszam, że musi pan tu zostać.
Bardzo przepraszam.
Nie przejmuj się tym.
To mój przyjaciel.
Słyszałem pogłoski.
Mówi się, że jest wśród nas pewien oddany fan. A więc to on.
Dziękuję. Dziękuję.
Raz wystarczy.
Czy dziękujesz, czy przepraszasz...
raz wystarczy.
Dobrze.
Przepraszam. Przepraszam.
Pogadamy?
Z miłą chęcią.
Próbowałeś się zabić?
- Nie, nie. - Raz wystarczy, młotku.
Przepraszam.
To po co brałeś tyle tabletek przeciwbólowych?
Bo bardzo mnie bolała głowa.
Brałem je przez straszną migrenę.
Nie liczyłem. Nie wiedziałem, że to dziesięć.
Przepraszam.
Ciągle mówię „przepraszam”.
Przepraszam.
Za co tu siedzisz?
Też kogoś zabiłeś, tak jak rzekomo ja?
Tak.
Jak?
Nie wyobrażam sobie, że z gniewu.
Czy to był wypadek?
Tak, samochodowy.
Powinienem był być ostrożniejszy.
To wszystko moja wina.
Mój błąd.
Uczyłem się do egzaminu.
Jakiego?
Do służby cywilnej.
Uczyłem się już grubo ponad siedem lat.
Moja siostra też przeniosła się do Seulu,
więc szukałem dwupokojowego mieszkania.
Przez pół roku pracowałem na budowie.
Mogłem tam jeść i spać.
Robiłem na kontrakcie dla małej firmy budowlanej.
Przez kilka miesięcy mieszkałem na placu budowy.
Pewnego dnia po mojej zmianie zadzwonił do mnie szef.
Słucham, szefie.
Min-sung, wybacz, że dzwonię o tej porze.
Nie szkodzi. Co się stało?
Poszedłem do baru z naszymi klientami,
ale zapomniałem portfela.
- Mógłbyś mi go przywieźć? - Rozumiem.
Ale o tej godzinie chyba nie jeżdżą autobusy.
Hej, nie mogę czekać.
Weź auto i podjedź szybko.
Dobrze.
Mówiłem, że to nie ja.
Panie Min-sung Kim. Ma pan prawo jazdy?
Tak. Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Dokąd pan jechał o tak późnej porze?
Szef poprosił, żebym przywiózł mu portfel.
Mówi prawdę?
Ty smarkaczu. Dlaczego kłamiesz?
Kiedy kazałem ci jechać?
Dałem ci pracę i zakwaterowanie, bo było mi cię żal.
Jak śmiesz kłamać w żywe oczy?
Kazał mi pan przyjechać, bo to było pilne.
Kiedy tak powiedziałem? Ty gówniarzu.
Zwariowałeś i gadasz niestworzone rzeczy.
Prosiłem tylko, żebyś przyniósł portfel.
Nie kazałem ci jechać samochodem.
Młodzi są dziś beznadziejni.
Winni są wszyscy, tylko nie oni.
Spieprzyłeś mi dzień.
CISZA
Pieszy nie przechodził na przejściu. To nie tylko wina kierowcy.
- Można by pójść na ugodę. - Odszkodowanie byłoby wysokie.
On chyba jest studentem. Raczej nie ma pieniędzy.
A co z ubezpieczeniem?
Na pewno są ubezpieczeni.
To nie jakaś malutka firemka.
Nie są.
Nie wykupili OC.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Właściciel to sknera
i nie ubezpieczył żadnego z pracowników.
- Rany. - Beznadzieja.
Gdybym zdał egzamin,
to by się nie wydarzyło.
Codziennie pracowałem na boku
i sypiałem po pięć godzin, żeby się uczyć, ale i tak nie zdałem.
Gdybym zdał...
To wszystko moja wina.
Racja.
Powinieneś był się bardziej przyłożyć.
Muszę przyznać, że jesteś niesamowity.
Dostałeś się do Nexen jako młodzik.
Niewiarygodne.
Podobno biorą jednego na stu kandydatów.
Godne podziwu.
Włożyłem w to całe serce.
Wszystkie siły.
Ciężko trenowałem.
Najciężej ze wszystkich.
OTWARTE TESTY NEXEN HEROES 2009
Gratulacje. Przeszedłeś testy do Nexen Heroes.
Zadzwoń pod ten numer.
Dlaczego nie zostałem wybrany?
Trenerze!
Dlaczego Je-hyeok?
Rzucałem szybciej i dokładniej.
Czemu wzięliście jego, a nie mnie?
Bo skończył liceum Gwangju Jeil?
Nie, bo jest leworęczny.
Potrzebny nam leworęczny miotacz,
a on jest jedyny
spośród kandydatów.
Ale wiesz co?
Całe życie ciężko pracowałem.
Nie robiłem tego,
o czym marzyłem, co robili inni.
Bezustannie...
się uczyłem. Zrobiłem wszystko, co mogłem.
Wkuwałem jak szalony.
Jak ja się w to wplątałem?
Nic więcej nie mogę zrobić.
Powinieneś był pracować ciężej.
Powinieneś był przekraczać swoje ograniczenia.
Powinieneś był pracować od świtu
w pięciu różnych miejscach.
Nie powinieneś był jeść. Czemu jadłeś?
Czemu spałeś po pięć godzin? Wystarczyłyby trzy.
Właściwie nie musiałeś w ogóle spać i jeść.
Trzeba było uczyć się i pracować 24 godziny na dobę.
Co jeszcze miałbyś zrobić?
Ile jeszcze wysiłku mógłbyś włożyć?
Ile?
Zrobiłeś wszystko, co w twojej mocy.
Ale nigdy nie dostałeś szansy.
Winą trzeba obarczyć świat.
Świat powinien był próbować ciężej.
Bo problem polega na tym, że nie dał ci szansy.
Powinien był zrobić, co w jego mocy.
Płacz i wrzeszcz, ile tylko potrzebujesz.
I nie obwiniaj się.
Dobrze.
Nadawca: Sang-min Do Odbiorca: Doktor Ko
Dziękuję.
Będę na zewnątrz.
Raz jeszcze dziękuję!
Panie doktorze!
Tak?
Bardzo cierpi. Niech pan coś zrobi.
Da się coś zrobić, by zniósł ten ból?
Dajcie mu leki przeciwbólowe.
Trzeba znaleźć sposób, by mu pomóc.
Moglibyśmy użyć lasera, by podzielić kamień na mniejsze części.
Wtedy może go wydalić drogami moczowymi.
Czemu nie mówił pan wcześniej?
Proszę zrobić to od razu, gdy tylko się da.
W takim razie proszę ze mną.
Dobrze. Rany, no naprawdę...
Panie Ko.
Z pewnością jest panu ciężko.
Dzięki panu
firma nie odnotowuje strat.
Wiem, że ma pan dostęp do informacji z telewizji i gazet.
Na pewno więc pan słyszał.
Jednak prokuratura wciąż ma nas na celowniku.
Chodzi o jeszcze inną umowę.
Wszyscy są zestresowani.
Panie Ko. Proszę, by raz jeszcze podjął pan walkę za firmę.
Czy zgodzi się pan przyznać, że za to też jest pan odpowiedzialny?
Wszyscy, włącznie ze mną i dyrektorem Ji, o to proszą.
Jeśli się pan zgodzi, potroimy pana wynagrodzenie.
Zapłacimy też za czesne pana córki, która mogłaby studiować za granicą.
Masz.
To też skasujmy.
Chociaż po co mieliby to sprawdzać?
Musieliby szukać głęboko.
Skasuj. Kapitan Na mówił, że przejrzą każdy plik.
Powinienem pracować w nocy?
Koniecznie. Jutro inspekcja.
Mam jutro randkę w ciemno.
Powinienem wcześnie się położyć i wyspać.
Możesz sobie marzyć, ale wyjdziesz stąd rano.
- Wczoraj kapitan Na nie wrócił do domu. - Czemu?
Planował budżet.
Rozdziela pieniądze na szkolenia i jedzenie.
Łamie sobie nad tym głowę.
Zazdroszczę Paengowi.
Prawda?
Ma szczęście.
Pozbył się tego w moczu, więc można go wypisać.
Przeniesiemy go jutro rano.
- Dobrze. - Dziękuję.
Szpitalne jedzenie chyba się polepszyło.
Wygląda smacznie. Dziękuję.
Pański strażnik wniósł je z zewnątrz.
Miałam panu nie mówić.
Już idę.
- Dziękuję. - Proszę usiąść.
Pracowałem prawie całą noc.
Mam prośbę.
Co znowu?
Załatw mi akta Min-sunga.
Kto to jest Min-sung?
Widzę, że masz znajomości.
Jestem raczej sławny, więc...
Czego chcesz?
Złożyć darowiznę.
Na rzecz więzienia. Jak mogę to zrobić?
A czemu chcesz?
Bo jestem wdzięczny.
Rzuciłem baseball,
ale pozwoliliście mi wrócić do treningów. Dziękuję.
Bardzo.
I to wszystko?
To jedyny powód? Nie ma żadnego haczyka?
Jest jeden warunek.
Proszę poświęcić mi dziesięć minut.
AKTA WIĘŹNIA 6048 MIN-SUNG KIM
To zajmie dziesięć minut.
Niech pan to przejrzy.
- To groźba? - Nie.
Proszę o przysługę.
Co?
- Przepraszam. - Nie.
Chyba się przesłyszałem. Co mówiłeś?
Ona mnie lubi.
Dlatego się zgodziła na randkę w ciemno.
Wybacz.
Ja też ją lubię.
Lokal jest świetny. Nie krępuj się.
Już zapłaciłem.
Joon-ho.
Chodź. Skończyłam pracę.
Postawię ci drinka.
Naprawdę skończyłaś pracę? Nadal jest otwarte.
Skończyłam swoją zmianę. Teraz jestem klientką.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Poprosimy najpierw dania główne. - W takim razie zupę przyniosę potem.
Smacznego.
Szef przekazuje, że to na koszt firmy.
Naprawdę nie trzeba.
Ależ w porządku. Smacznego.
- Smacznego. - Dziękuję.
Dlaczego...
Nasz szef jest za tobą.
Co on taki przystojny?
Jedz.
Rety.
Mdła...
Mój szef patrzy. Po prostu zjedz.
To najlepszy przyjaciel mojego brata.
Proszę mieć oko na Je-hee.
Miło mi.
Jedzenie panu smakuje?
Dopiero zacząłem...
- Tak, pyszne. - Pracuje pan w więzieniu?
- Tak. - Mówiłam mu.
- Chwaliłam się tobą. - A czym tu się chwalić?
Jak to? To osiągnięcie. Niełatwo zdobyć ten zawód.
Proszę jeść, żeby nie wystygło.
- Dziękuję. - Oczywiście.
Dziękuję.
Zupa może być słonawa.
Słucham?
Część osób twierdziła, że nasze potrawy są mdłe, więc mocniej doprawiłem.
To chyba tyle.
Dobrze.
Twój szef dalej tam stoi?
Tak.
Jest trochę denerwujący.
Musi wszystkiego doglądać.
- Proszę, daj mi soli. - Jedz.
Sól jest w kuchni.
Tak lepiej.
- Co ty robisz? - Skądś muszę brać chlorek sodu.
- Tak lepiej. - Obrzydliwe.
- Przestań. - Sama spróbuj.
O tak.
Mówiłem ci, żebyś się zwijał.
Wystarczy na dzisiaj.
Daj spokój.
Co z tobą?
Czemu się tak nadwyrężasz?
Dość.
- U Je-hee dobrze? - U każdego oprócz ciebie wszystko dobrze.
Więc przejmuj się tylko sobą.
To męczące, co?
Tak.
Co mógłbym dla ciebie zrobić?
Hej.
Nie wystarczy, że po prostu jestem z tobą?
Nie za bardzo.
Jestem Ji-ho Kim.
Idę.
- Ty będziesz jeszcze ćwiczyć? - Tak.
Powiem Songowi, żeby przyszedł za dwie godziny.
- Dobry? - Tak.
Przeziębisz się.
Nie musisz już tego dalej jeść. Najadłem się od samego patrzenia.
Zjem jeszcze jeden.
Przestań jeść. Ja tu głoduję.
Kazałeś mi zjeść.
Jednego, nie aż tyle.
Trudno. I tak zjem.
LATO 2013 ROKU MECZ WYJAZDOWY W GWANGJU
Nic się nie stało. Prześpij się i zapomnij o tym.
Naprawdę. Pierwszy raz nie zaliczyłeś save’a.
Hej, Ji-ho.
Nie miałeś save’a!
Już lepiej byłoby dać im home run. I na co rzucasz jak dziki?
Wielki Je-hyeok spartolił.
Tego jeszcze nie grali.
Boże. W życiu nie widziałam tak głupiej trajektorii.
Nawet mnie by się udało.
Tak myślałam, że nie będzie tego save’a.
Ale aż tak spieprzyć?
Specjalnie spróbowałeś tak rzucić, co?
Naprawdę.
Przestań podkręcać, bo ci nie wychodzi.
Rzucaj tak, jak potrafisz. Szybkie piłki.
Różnorodność nie zawsze się opłaca.
Pałkarze nie są głupi. Nie nabiorą się na wszystko.
Śpisz?
Idź się przespać. Dobranoc.
Pa.
- Do swojego pokoju. - Dobrze.
PÓŹNE LATO 2015 ROKU
Trzy.
Cztery.
Proszę bardzo, żyj sobie sam całe życie.
Nie dziel się z nikim swoimi uczuciami.
Przyszłej dziewczynie na pewno się to spodoba.
A tobie?
Mnie?
Nie wiem.
MAMA: Je-hyeok ma dziewczynę? Mówili w telewizji.
Zawodnik Nexen Heroes Je-hyeok Kim umawia się z prezenterką Hye-rin Kim!
JE-HYEOK
Abonent czasowo niedostępny.
Nexen-Kia 3:2 (trwa) Czy Je-hyeok Kim będzie closerem?
Je-hyeok.
- Na razie. - Cześć.
To Je-hyeok!
Jestem fanką. Mogę prosić o autograf?
Ale jest przystojny.
Hej. Podwiózłbyś mnie do głównej ulicy?
Dobra.
Musimy pojechać tyłem, nie głównym wyjazdem.
Wszyscy już wiedzą.
Czeka dziki tłum reporterów.
Dlaczego?
Bo masz dziewczynę.
- Kto ma? - Ty.
Każdy wie, że jesteś w związku.
Gdzie masz telefon? Zobacz sobie.
Je-hyeok.
Hye-rin faktycznie jest taka ładna?
A kto to?
Nexen-Kia 3:5 (koniec) Miotacz przegrywający: Je-hyeok Kim
Znów zapadnie się pod ziemię.
JE-HYEOK
Hej, Je-hyeok.
Przepraszam, że nie odbierałam. Spałam. Wybacz.
Położyłam się i zasnęłam.
Nie poznaję cię!
Myślałam, że po przegranej zapadniesz się pod ziemię.
W porządku u ciebie?
Co?
Nic się nie stało. Jutro będzie lepiej.
Naprawdę.
Zaopiekuję się tobą.
Zaopiekuję.
Jeśli wyrzucą cię z Heroesów, będę cię utrzymywać.
Więc się nie przejmuj i skup na grze.
Dobra?
Je-hyeok, tak sobie myślałam...
Chcesz ze mną chodzić?
Odpowiedz, zanim zmienię zdanie.
Liczę do trzech. Raz...
Dziś też nie wyjdzie. Niech pan idzie.
Wyjdzie.
Słucham?
Dziś kończy służbę.
I tak pewnie się z panem nie spotka.
Był pan tu paręnaście razy.
Gdyby chciał się z panem spotkać, już by to zrobił.
Na pewno ma pan pracę i rodzinę.
Proszę odpuścić i wrócić do obowiązków.
Przepraszam.
Poczekam tu jeszcze.
PUNKT KONTROLNY
Dzień dobry.
Jest pan bratem kapitana Jung-woo Yoo?
Sierżant Ju?
Czy pan to sierżant Jeong-hun Ju?
Tak. Sierżant Jeong-hun Ju.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję za spotkanie.
Słyszałem od brata,
że był pan z nim najbliżej.
Tak.
Kapitan Yoo o mnie dbał.
Był mentorem dla wielu sierżantów.
Na pewno jest pan zajęty. Nie zajmę panu wiele czasu.
Dostałem...
to coś.
NOCNA ZMIANA
Czy to lista osób, które pełniły tego dnia nocną wartę?
Data zgadza się z dniem incydentu.
Można zauważyć, że wszyscy żołnierze
byli z tej samej kompanii.
Czy to...
lista z nocnej zmiany?
Tak.
Skąd pan to wie?
Bo ja to panu wysłałem.
To ja...
wysłałem panu listę.
Używanie przekleństw jako przecinka dowodzi twojej ignorancji.
- Mam zamiar zrobić tę głupotę. - Idziesz na przyjęcie pożegnalne?
- Ty zawsze zachowujesz się... - Zastanowię się.
- ...tak elegancko. - Czemu tak szybko przyszedłeś?
Dobra.
Wiecznie się obija. Nie mój typ człowieka.
Cześć. Chciałabyś się umówić?
Mam dziś mnóstwo czasu.
- Protest na dachu... - Ojcze.
- Ma charakter pokojowy... - Będzie dobrze?
Jakieś 3500 osób twierdzi, że dobrze zna Je-hyeoka.
Udaje nonszalanckiego, ale wiem, że nie jest z nim dobrze.
Udaje, że mu to zwisa.
Joon-ho, muszę cię o coś poprosić.
Ja tego nie wiem, ale ty wiesz.
Dziękuję. Zrobię, co mogę!
Zazdroszczę mu.
To bardzo wydajny system.
Co za dureń.
Cholera... To niewiarygodne.
Tym się stresowałeś?
Czy to lista z nocnej zmiany?
Sierżant Park nie powinien był służyć...
Poproszę americano.
Napisy: Mikołaj Gołębiewski